"Als u mij dus houdt voor een medegelovige, aanvaard hem dan zoals u het mij zou doen. En als hij u in iets onrecht aangedaan heeft of u iets schuldig is, breng dat mij in rekening. Ik, Paulus, heb het eigenhandig geschreven. Ik zal betalen, om niet te zeggen dat u ook uzelf aan mij schuldig bent." (Filemon 1:17-19)

Uiteindelijk durft Paulus nog wel een stap verder te gaan en eigenlijk zet hij zijn eigen geloofsleven in. Want stel je nu voor dat Filemon het toch niet wil. En ik denk dat Onesimus terugsturen maar slechts een kleine stap was, maar wat daarna volgt dat hij hem als broeder moet gaan zien en niet meer als slaaf, dat is een enorme stap. En de woorden die Paulus dan laat volgen zijn nogal apart te noemen.

 
Hij stelt dat als Filemon, Paulus als een medegelovige ziet, dan moet hij dat ook Onesimus doen. Dat is best wel een aparte uitspraak. Maar ja, als iemand dus een andere medegelovige aanbeveeld, waar jij soms wat moeite mee heeft, komt het eigenlijk op hetzelfde neer. En hoe lastig is dat dan? Denk je dat het voor Filemon makkelijk geweest is om zomaar over te nemen dat zijn oude slaaf nu anders was geworden. Ook hij zal echt zijn vragen wel gehad hebben. Vragen die alles te maken hadden met het verleden, maar ook met hoe hij er dan anders naar moest kijken. En misschien ook nog wel de gedachte: eerst zien en dan geloven. Herkenbaar is dat toch?
 
Trouwens, beveel jij wel eens een zwakkere gelovige aan bij iemand anders? Gewoon omdat je merkt dat die ander niet gelijk geaccepteerd wordt, misschien wel door zijn verleden? En als je dan echt in iemand gelooft, zou je dan ook echt garant durven staan voor die ander? Dat is wat Paulus ons hier voordoet. Hij staat garant voor Onesimus. Helemaal, zelfs eventuele kosten voor het geval dat het fout gaat wil hij wel vergoeden. Zo veel vertrouwen durft hij uit te spreken.
 
De hele brief is misschien niet zelf geschreven, maar dit ene stukje wil, als een soort handtekening. Wat een krachtig geloof heeft Paulus in deze oude slaaf. Dit is echt heel bijzonder. Maar ja, de andere kant is ook waar: Filemon is ook Paulus iets schuldig. Wat Paulus precies bedoelt is de vraag. Wellicht wijst hij gewoon weer terug op de eerste woorden van de brief. Schuldig om Paulus te helpen met Onesimus omdat dit ook iets is dat erbij hoort.
 
Paulus is eigenlijk voor ons maar met één ding bezig. Iets wat wij soms lastig vinden: mensen nieuwe kansen geven, zelfs als het misging. Zelfs in de kerk is dit soms heel lastig. De ene tafel van de wet of de andere kan een heel verschil zijn om mensen een nieuwe kans te geven. Toch is dat wat Paulus vraagt nadat er bekering bij Onesimus heeft plaatsgevonden. Gods trouw en liefde doorgeven en telkens een nieuwe kans, omdat dit bij God ook zo werkt.
 
Gebed: Heer, leer mij om te geloven als een andere gelovige mij vertelt dat iemand echt is veranderd. Leer mij om mijn oordeel los te laten en in geloof te leven met iedereen.

 

 

 

 

 

Bijbelgedeelte bij de laatste 
'Tijd met God'



Romeinen 8:18-30

18 Want ik ben ervan overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden.
19 Met reikhalzend verlangen immers verwacht de schepping het openbaar worden van de kinderen van God.
20 Want de schepping is aan de zinloosheid onderworpen, niet vrijwillig, maar door hem die haar daaraan onderworpen heeft,
21 in de hoop dat ook de schepping zelf zal bevrijd worden van de slavernij van het verderf om te komen tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen van God.
22 Want wij weten dat heel de schepping gezamenlijk zucht en gezamenlijk in barensnood verkeert tot nu toe.
23 En dat niet alleen, maar ook wijzelf, die de eerstelingen van de Geest hebben, ook wijzelf zuchten in onszelf, in de verwachting van de aanneming tot kinderen, namelijk  de verlossing van ons lichaam.
24 Want in de hoop zijn wij zalig geworden. Hoop nu die gezien wordt, is geen hoop. Immers, wat iemand ziet, waarom zou hij dat nog hopen?
25 Maar als wij hopen wat wij niet zien, dan verwachten wij het met volharding. 
26 En evenzo komt ook de Geest onze zwakheden te hulp, want wij weten niet wat wij bidden zullen zoals het behoort. De Geest Zelf echter pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen.
27 En Hij Die de harten doorzoekt, weet wat het denken van de Geest is, omdat Hij naar de wil van God voor de heiligen pleit.
28 En wij weten dat voor hen die God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen namelijkdie overeenkomstig Zijn voornemen geroepen zijn.
29 Want hen die Hij van tevoren gekend heeft, heeft Hij er ook van tevoren toe bestemd om aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig te zijn, opdat Hij  de Eerstgeborene zou zijn onder vele broeders. 
30 En hen die Hij er van tevoren toe bestemd heeft, die heeft Hij ook geroepen, en hen die Hij geroepen heeft, die heeft Hij ook gerechtvaardigd, en hen die Hij gerechtvaardigd heeft, die heeft Hij ook verheerlijkt.

Eindeloos gelukkig

Eindeloos gelukkig worden begint door te wandelen in de bestemming die God voor jou heeft op aarde om uiteindelijk, door het geloof in Jezus, straks eindeloos gelukkig in de hemel te leven met God. 

Bijbelonderwijs

Om de Bijbel begrijpen willen wij je helpen door de Bijbel op een praktische manier uit te leggen. Het is ook mogelijk om je aan te melden voor een gratis mailabonnement op 'Tijd met God'.

Geloofsopbouw

Bij geloofsopbouw gaat het erom dat je groeit in discipelschap. We geven je handvaten om je geloof echt te leven en we proberen je op allerlei manieren te prikkelen om na te denken over allerlei zaken.

Trainingen

Naast onderwijs via internet geven we ook trainingen op locatie om je als discipel van Jezus toe te rusten. Dit kunnen (s)preekbeurten, korte trainingen of langere trainingen zijn voor verschillende doelgroepen.

Podcast kanaal Eindeloos gelukkig

Recentste 'Tijd met God'

Leven na Pasen in gebrokenheid (II)

"En evenzo komt de Geest onze zwakheden te hulp, want wij weten niet wat wij bidden zullen zoals het behoort. De Geest Zelf echter pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen." (Romeinen 8:26)

Al het lijden dat er nu nog steeds is, dat klopt niet. Dat zeiden we vorige keer al. Het is nooit Gods bedoeling geweest dat wij zouden lijden. Het lijden is ook niet Gods schuld. Dat zeggen mensen nog wel eens. Er zijn twee uitspraken waar ik mij behoorlijk over kan opwinden. De ene kant de opmerking 'het word je niet door mensen aangedaan'. Daarmee wordt vaak bedoeld dat het van God komt. Dat is nog maar de vraag. Dan leggen we het bij God neer, terwijl wij zelf als mensheid onder de vloek van de gevolgen van de zonden terecht zijn gekomen. En de andere kant zijn mensen die niets met God zeggen te hebben, maar die wel om het hardst roepen: "Waarom greep God niet in" of "Waarom liet God dit gebeuren". Als je dan niets met God hebt, waarom geef je Hem dan wel de schuld van het lijden? Het lijden is het gevolg wat wij hebben gedaan en wat wij doen. Pas op dat je het gelijk met nette antwoorden wil dichttimmeren. Pas op dat je het theologisch allemaal wilt verklaren. Wat is de rol van God in het lijden?

Lees meer...

Aanbevelingen

Eindeloos gelukkig is financiëel geheel afhankelijk van giften. Elke gift is daarom van harte welkom.
IBAN rekeningnummer: NL81 RABO 0301 9254 53 t.n.v. T.J.D. de Koning inzake 'Eindeloos gelukkig' te Nieuw-Lekkerland

© 2019 Eindeloos gelukkig - All Rights Reserved | Hosted by www.sth.nu